અમે એનાં એ ગામડાં - Ame Enan E Gamadan - Gujarati

અમે એનાં એ ગામડાં

કેરળ-કાશ્મીર ફરો, ઓખા-આસામ ફરો
આખોય દેશ અમે એનાં એ ગામડાં!

ઉનાળે આભ નીચે, શિયાળે તાપણાં,
ચોમાસે પાણીનાં ઠેર ઠેર ખામણાં;
થોડાં લજામણાં ને ઝાઝેરા દામણાં:
અંતરે ને ખેતરે તો હજીએ સોહામણાં.

ઝાઝેરે ઘેર હજી માટીનાં ઠામણાં.
ઝાઝેરે ખેત હજી ઘેંશનાં શિરામણાં;
છાપરે છે ઘાસ, અને ભીંતજડ્યાં કામઠાં:
હૂંફ ને હેત થકી હજીએ હુલામણાં.

પુરનાં પવન અહીં વાય છે ક્યંહી ક્યહીં,
થોડો એક ફેર કરી જાય છે અહીં-તહીં;
શહેરની સડક રોજ વાત નવી જાય કહી:
‘ચડશે હવે જ ખરા જંગે સત આપણાં’.

આવ્યા આવ્યા ને ગયા ચાલી વંટોળિયા,
ઊંચેરાં ઝાડ એણે મૂળ થકી મોડિયાં;
એણે અમ કેશ જાણે કાંસકીથી હોળિયા!
અમે વિરાટ, પેલાં વામન શાં વામણાં.

વેશ ફરે - ભીતર તો એ એનો એ ભારત,
એનાં એ દિલ, અને એની એ આરત;
અમારી એ જ હજી અસલી ઇમારત:
પોષીએ પુરાણ પુર બાળક-શાં ધાવણાં.

(‘મિલાપ’ ઓક્ટોબર, ૧૯૫૭)


अमे एनां ए गामडां

केरळ-काश्मीर फरो, ओखा-आसाम फरो
आखोय देश अमे एनां ए गामडां!

उनाळे आभ नीचे, शियाळे तापणां,
चोमासे पाणीनां ठेर ठेर खामणां;
थोडां लजामणां ने झाझेरा दामणां:
अंतरे ने खेतरे तो हजीए सोहामणां.

झाझेरे घेर हजी माटीनां ठामणां.
झाझेरे खेत हजी घेंशनां शिरामणां;
छापरे छे घास, अने भींतजड्यां कामठां:
हूंफ ने हेत थकी हजीए हुलामणां.

पुरनां पवन अहीं वाय छे क्यंही क्यहीं,
थोडो एक फेर करी जाय छे अहीं-तहीं;
शहेरनी सडक रोज वात नवी जाय कही:
‘चडशे हवे ज खरा जंगे सत आपणां’.

आव्या आव्या ने गया चाली वंटोळिया,
ऊंचेरां झाड एणे मूळ थकी मोडियां;
एणे अम केश जाणे कांसकीथी होळिया!
अमे विराट, पेलां वामन शां वामणां.

वेश फरे - भीतर तो ए एनो ए भारत,
एनां ए दिल, अने एनी ए आरत;
अमारी ए ज हजी असली इमारत:
पोषीए पुराण पुर बाळक-शां धावणां.

(‘मिलाप’ ओक्टोबर, १९५७)


Ame Enan E Gamadan

Kerala-kashmir faro, okha-asam faro
Akhoya desh ame enan e gamadan!

Unale abh niche, shiyale tapanan,
Chomase paninan ther ther khamanan;
Thodan lajamanan ne zazera damanan:
Antare ne khetare to hajie sohamanan.

Zazere gher haji matinan thamanan. Zazere khet haji ghenshanan shiramanan;
Chhapare chhe ghasa, ane bhintajadyan kamathan:
Hunfa ne het thaki hajie hulamanan.

Puranan pavan ahin vaya chhe kyanhi kyahin,
Thodo ek fer kari jaya chhe ahin-tahin;
Shaherani sadak roj vat navi jaya kahi:
‘chadashe have j khara jange sat apanan’.

Avya avya ne gaya chali vantoliya,
Uncheran zad ene mul thaki modiyan;
Ene am kesh jane kansakithi holiya! Ame virata, pelan vaman shan vamanan.

Vesh fare - bhitar to e eno e bharata,
Enan e dila, ane eni e arata;
Amari e j haji asali imarata:
Poshie puran pur balaka-shan dhavanan.

(‘milapa’ oktobara, 1957)


Ame enān e gāmaḍān

Keraḷa-kāshmīr faro, okhā-āsām faro
Ākhoya desh ame enān e gāmaḍān!

Unāḷe ābh nīche, shiyāḷe tāpaṇān,
Chomāse pāṇīnān ṭher ṭher khāmaṇān;
Thoḍān lajāmaṇān ne zāzerā dāmaṇān:
Antare ne khetare to hajīe sohāmaṇān.

Zāzere gher hajī māṭīnān ṭhāmaṇān. Zāzere khet hajī ghenshanān shirāmaṇān;
Chhāpare chhe ghāsa, ane bhīntajaḍyān kāmaṭhān:
Hūnfa ne het thakī hajīe hulāmaṇān.

Puranān pavan ahīn vāya chhe kyanhī kyahīn,
Thoḍo ek fer karī jāya chhe ahīn-tahīn;
Shaheranī saḍak roj vāt navī jāya kahī:
‘chaḍashe have j kharā jange sat āpaṇān’.

Āvyā āvyā ne gayā chālī vanṭoḷiyā,
Ūncherān zāḍ eṇe mūḷ thakī moḍiyān;
Eṇe am kesh jāṇe kānsakīthī hoḷiyā! Ame virāṭa, pelān vāman shān vāmaṇān.

Vesh fare - bhītar to e eno e bhārata,
Enān e dila, ane enī e ārata;
Amārī e j hajī asalī imārata:
Poṣhīe purāṇ pur bāḷaka-shān dhāvaṇān.

(‘milāpa’ okṭobara, 1957)


Source : ઉશનસ્