અરે આ દાળ દાઝે છે! (૧૯૩૮) - Are A Dal Daze Chhe! (1938) - Gujarati

અરે આ દાળ દાઝે છે! (૧૯૩૮)

(અરે બેન, બસ વાત ન પૂછો.
ગઈ કાલે અમારે ત્યાં તો દાળનું
પુરાણ ચાલુ થયું. લે સાંભળ.)

કહું છું કાલની કહાણી અરે આ દાળ દાઝે છે
સાંભળ બેન ઓ શાણી અરે આ દાળ દાઝે છે

પ્રભાતે કારજ આટોપી ગઈ હું નાથની પાસે
નીચેથી સુર સંભળાયા અરે આ દાળ દાઝે છે

કયાંથી સાસુજી ગરજ્યા
(કોણ ગરજ્યા? સાસુજી?)
વહુજી ક્યાં ગઈ બેટા
એનું નાક છે કે નળીયું?
અરે આ દાળ દાઝે છે

બીજા કરતાં વધ્યાં સસરા, ખરેખર વેઠની આણી
એના કાન છે કે કોડિયાં? અરે આ દાળ દાઝે છે

જેઠાણી-જેઠ આવીને કહ્યું માતાને સમજાવી
વહુની આ જૂઓ કરણી, અરે આ દાળ દાઝે છે

દિયરજી દોડતાં આવે, કહ્યું: બા ભૂખ બહુ લાગી,
તું અહીં સંભાળ અરે આ દાળ દાઝે છે

અરેરે બા, બધું શું આ, બબડતી આગમાં દલડી
ભાભી ક્યાં ગઈ જૂઓ, અરે આ દાળ દાઝે છે

આજ્ઞા નાથની માગી જ્યાં ઝટ હું નીચે આવી
સૌ ત્યાં કડકડી ગરજ્યાં અરે આ દાળ દાઝે છે

(હમણાં આટલું બધું રમખાણ મચે
તોય શું રસોડું જોવા કોઈ ન જાય?)

(અરે પણ બેન, મેં દાળ ઓરી જ નો’તી
તો પછી દાળ દાઝે જ ક્યાંથી?
તો કોની દાળ દાઝી છે તે કહું, સાંભળ)

રસોડે ના ગયું કોઈ બની એદી રહ્યા જોઈ
પડોશણે કહેલ ઢોસાનું અમારી દાળ દાઝે છે

ઉઠે પંડિત સકળ શૂરા સહુ વાત એ નહિ સમજ્યાં
ભૂલ ના કો દાળમાં વહુની તો સહુની દાળ દાઝે છે!!


अरे आ दाळ दाझे छे! (१९३८)

(अरे बेन, बस वात न पूछो.
गई काले अमारे त्यां तो दाळनुं
पुराण चालु थयुं. ले सांभळ.)

कहुं छुं कालनी कहाणी अरे आ दाळ दाझे छे
सांभळ बेन ओ शाणी अरे आ दाळ दाझे छे

प्रभाते कारज आटोपी गई हुं नाथनी पासे
नीचेथी सुर संभळाया अरे आ दाळ दाझे छे

कयांथी सासुजी गरज्या
(कोण गरज्या? सासुजी?)
वहुजी क्यां गई बेटा
एनुं नाक छे के नळीयुं?
अरे आ दाळ दाझे छे

बीजा करतां वध्यां ससरा, खरेखर वेठनी आणी
एना कान छे के कोडियां? अरे आ दाळ दाझे छे

जेठाणी-जेठ आवीने कह्युं माताने समजावी
वहुनी आ जूओ करणी, अरे आ दाळ दाझे छे

दियरजी दोडतां आवे, कह्युं: बा भूख बहु लागी,
तुं अहीं संभाळ अरे आ दाळ दाझे छे

अरेरे बा, बधुं शुं आ, बबडती आगमां दलडी
भाभी क्यां गई जूओ, अरे आ दाळ दाझे छे

आज्ञा नाथनी मागी ज्यां झट हुं नीचे आवी
सौ त्यां कडकडी गरज्यां अरे आ दाळ दाझे छे

(हमणां आटलुं बधुं रमखाण मचे
तोय शुं रसोडुं जोवा कोई न जाय?)

(अरे पण बेन, में दाळ ओरी ज नो’ती
तो पछी दाळ दाझे ज क्यांथी?
तो कोनी दाळ दाझी छे ते कहुं, सांभळ)

रसोडे ना गयुं कोई बनी एदी रह्या जोई
पडोशणे कहेल ढोसानुं अमारी दाळ दाझे छे

उठे पंडित सकळ शूरा सहु वात ए नहि समज्यां
भूल ना को दाळमां वहुनी तो सहुनी दाळ दाझे छे!!


Are A Dal Daze Chhe! (1938)

(are bena, bas vat n puchho. Gai kale amare tyan to dalanun
Puran chalu thayun. Le sanbhala.)

Kahun chhun kalani kahani are a dal daze chhe
Sanbhal ben o shani are a dal daze chhe

Prabhate karaj atopi gai hun nathani pase
Nichethi sur sanbhalaya are a dal daze chhe

Kayanthi sasuji garajya
(kon garajya? sasuji?)
Vahuji kyan gai beta
Enun nak chhe ke naliyun? Are a dal daze chhe

Bija karatan vadhyan sasara, kharekhar vethani ani
Ena kan chhe ke kodiyan? Are a dal daze chhe

Jethani-jeth avine kahyun matane samajavi
Vahuni a juo karani, are a dal daze chhe

Diyaraji dodatan ave, kahyun: ba bhukh bahu lagi,
Tun ahin sanbhal are a dal daze chhe

Arere ba, badhun shun a, babadati agaman daladi
Bhabhi kyan gai juo, are a dal daze chhe

Ajnya nathani magi jyan zat hun niche avi
Sau tyan kadakadi garajyan are a dal daze chhe

(hamanan atalun badhun ramakhan mache
Toya shun rasodun jova koi n jaya?)

(are pan bena, men dal ori j no’ti
To pachhi dal daze j kyanthi? To koni dal dazi chhe te kahun, sanbhala)

Rasode na gayun koi bani edi rahya joi
Padoshane kahel dhosanun amari dal daze chhe

Uthe pandit sakal shura sahu vat e nahi samajyan
Bhul na ko dalaman vahuni to sahuni dal daze chhe!!


Are ā dāḷ dāze chhe! (1938)

(are bena, bas vāt n pūchho. Gaī kāle amāre tyān to dāḷanun
Purāṇ chālu thayun. Le sānbhaḷa.)

Kahun chhun kālanī kahāṇī are ā dāḷ dāze chhe
Sānbhaḷ ben o shāṇī are ā dāḷ dāze chhe

Prabhāte kāraj āṭopī gaī hun nāthanī pāse
Nīchethī sur sanbhaḷāyā are ā dāḷ dāze chhe

Kayānthī sāsujī garajyā
(koṇ garajyā? sāsujī?)
Vahujī kyān gaī beṭā
Enun nāk chhe ke naḷīyun? Are ā dāḷ dāze chhe

Bījā karatān vadhyān sasarā, kharekhar veṭhanī āṇī
Enā kān chhe ke koḍiyān? Are ā dāḷ dāze chhe

Jeṭhāṇī-jeṭh āvīne kahyun mātāne samajāvī
Vahunī ā jūo karaṇī, are ā dāḷ dāze chhe

Diyarajī doḍatān āve, kahyun: bā bhūkh bahu lāgī,
Tun ahīn sanbhāḷ are ā dāḷ dāze chhe

Arere bā, badhun shun ā, babaḍatī āgamān dalaḍī
Bhābhī kyān gaī jūo, are ā dāḷ dāze chhe

Ājnyā nāthanī māgī jyān zaṭ hun nīche āvī
Sau tyān kaḍakaḍī garajyān are ā dāḷ dāze chhe

(hamaṇān āṭalun badhun ramakhāṇ mache
Toya shun rasoḍun jovā koī n jāya?)

(are paṇ bena, men dāḷ orī j no’tī
To pachhī dāḷ dāze j kyānthī? To konī dāḷ dāzī chhe te kahun, sānbhaḷa)

Rasoḍe nā gayun koī banī edī rahyā joī
Paḍoshaṇe kahel ḍhosānun amārī dāḷ dāze chhe

Uṭhe panḍit sakaḷ shūrā sahu vāt e nahi samajyān
Bhūl nā ko dāḷamān vahunī to sahunī dāḷ dāze chhe!!


Source : સ્વરઃ પુષ્પા જે. સંપત અને સાથીદાર
રચનાઃ પંડિત કરસનદાસ